Onze prosecco-tuin

In de nieuwsbrief van dinsdag 28 juni werd het artikel in het NRC over ‘Prosecco tuinders’ genoemd. Ik heb het artikel met veel interesse en herkenning gelezen. Ik denk dat ik misschien wel een Prosecco-tuinder ben of als zodanig wordt gezien. Hoewel er op mijn tuin nog geen Prosecco is gedronken en mijn kinderen helaas te groot zijn voor een trampoline en ik regelmatig aan het werk ben in de tuin, vermoed ik dat ik meer een Prosecco tuinder ben dan een traditionele tuinder.

Negatief?

Ik vond de toon in de nieuwsbrief een beetje negatief over Prosecco tuinieren. Echter, als je het artikel in het NRC goed leest dan staat er geen negatief woord in over de nieuwe populariteit en de nieuwe tuinders die ‘de tuin’ op een vernieuwende manier gebruiken. Het artikel beschrijft alleen dat sommige conservatieve traditionele tuinders moeite hebben met het feit dat sommige nieuwe leden het anders doen en wat meer luxe toevoegen aan de tuin dan zij zelf gewend zijn.

Ook bij Tuinvereniging Seghwaert

De situatie die in het artikel wordt geschetst lijkt dus exact op wat er bij Tuinvereniging Seghwaert plaats vindt. Enkele conservatieve traditionele tuinders hebben moeite met de vernieuwende manier hoe de tuinen soms worden gebruikt. Het lijkt er ook op dat de schrijver van de nieuwsbrief tot deze traditionele tuinders hoort die moeite heeft met de vernieuwing, het niet begrijpt en zich moeilijk kan inleven in de jongere generaties.

Conservatief?

Als ik echter met mijn buren op de tuin praat, dan zie ik niet het onbegrip van de klassieke tuinders terug. De mensen die ik spreek hebben nergens last van, hebben zelf ook kinderen of organiseren ook incidenteel een barbecue. Bij ons ‘in ons straatje’ gaat het er echt heel gemoedelijk aan toe en voor zo ver te overzien lijkt niemand last van elkaar te hebben. De buren zijn erg vriendelijk, behulpzaam, gezellig en geven goede tips. Dat geldt ook voor de traditionele tuinders die ik spreek. Het lijkt er op dat het overgrote deel van de leden heel ruimdenkend is en geen last heeft van kinderen of barbecues. Maar wie hebben er dan wel last van? Zijn het de conservatieven of mensen die altijd klagen of is er echt sprake van structurele overlast. In dat geval zou een gesprek met de andere omliggende buren een beter beeld kunnen geven. In mijn ogen is overlast heel persoonlijk en ervaart de één nooit overlast en irriteert de ander zich al aan die ene paardenbloem die bij de buurman in de tuin staat.

Onze Prosecco tuin

Hoewel ik meerdere keren per week op de tuin kom, ik steeds groenere vingers krijg, ik elke dag weer leer van de vriendelijke tuinders om mij heen en ik heel incidenteel een barbecue heb op de tuin, hoor ik echt bij de Prosecco tuinders. Zonder Prosecco weliswaar, maar wel met hangmat en barbecue. Meestal liggen mijn vrouw of kinderen in de hangmat, terwijl ik lekker aan het hobbyen ben in de tuin. Onkruid wieden, sproeien, slakkenjacht en tips vragen bij de buurman hoe je een gewas moet verzorgen, is wat mij bezig houdt. En als ‘het weer’ even mee zit, dan wordt het werk beloond met een barbecue en een lekker glas wijn. En hoewel de moestuin het bij mij nog niet zo goed doet (alle sla en kolen worden opgevreten door de slakken) kom ik geregeld trots thuis met die ene courgette die wel gelukt is of een handje vol doperwten.

Positiviteit en verandering

Ik behoor tot de Prosecco tuinders en ik probeer naast de sier- en moestuin er ook een paradijsje van te maken voor mijn gezin. Ik nodig iedereen, inclusief het bestuur, dan ook uit om bij ons een Prosecco te komen drinken. De Prosecco wel graag zelf meenemen. Maar ook zonder die Prosecco hebben we vast wel een leuk en goed gesprek over de positieve dingen in het leven en over positieve communicatie, want dat is mijn beroep en daar kan ik honderduit over vertellen. En ik ken ook mensen die gespecialiseerd zijn in verandermanagement, die vast wel een keer een gesprek in onze Prosecco-tuin willen bijwonen. Ik denk dat we dan alle ingrediënten hebben voor een gezellige Tuinvereniging die klaar is voor de toekomst en de nieuwe generatie tuinders.

Randal Verschelden
Tuin 107

 

Dit is mijn reactie op de nieuwsbrief van dinsdag 28 juni en het artikel in het NRC over ‘Prosecco tuinders’

5 reacties

Naar het reactie formulier

  1. Goed geschreven. Ben het helemaal met je eens.

    Therese Vrijhoeven
    tuin 112

    • Herman Willemsen, tuinnr. 93 on 30 juni 2016 at 12:14
    • Beantwoorden

    Randal, je verhaal is me uit het hart gegrepen. Kan me er helemaal in vinden en ben blij met je positieve insteek. Er wordt al veel te veel gemopperd in deze wereld. Wij zelf gaan meer voor een natuurlijke tuin zonder stenen maar met veel hout, bloeiende planten en fruit struiken/bomen. En… ook wij zijn lerende tuinders. Uit boekjes en via mede tuinleden steken we steeds weer iets nieuws op. Ook in ons straatje gaat het heel gemoedelijk met uitwisseling van eten, drinken en ideeën. Hopelijk kunnen wij onze kleinkinderen ook met dit virus besmetten, zodat zij in de toekomst ook veel plezier aan het tuinieren zullen beleven. En dat dan weer op hun manier, want wie weet hoe het er over dertig jaar uit ziet. En hopelijk zal ook onze Doedel het allemaal gaan waarderen, maar tot nu toe wil hij alleen maar graven. 🙂

    Herman Willemsen, tuin 93

  2. Met verbazing las ik het bericht van onze Nieuwsbrief 86 over de Pro Secco tuinders.
    Ik ben van af de oprichting van onze tuinvereniging al lid en heb jaren getuinierd aan de Edisonstraat als Pro Secco tuinder.
    Onze vereniging deed mee aan het Pro Secco tuinieren en had zelfs een recreatie commissie.
    Deze commissie verzorgde feesten en excursies voor de saamhorigheid.
    Ik heb een groot aandeel gehad in het tot stand komen van onze verhuizing naar het nieuwe complex.
    Ik ben dan ook blij dat ik gekozen heb voor het laantje van Randal Verschelden en zijn buren.
    Onze kinderen hebben op het oude complex de basis gekregen van het tuinieren en hun kinderen spelen nu bij opa en oma.
    Er word nu eenmaal niet meer geleefd als 50 jaar geleden toen het tuinieren nodig was om de honger te stillen.

    John Mastop tuin 103

  3. Helemaal mee eens. Ik merk dat er meer fijne straatjes zijn op het tuincomplex en ben daar erg blij mee!
    Ook in ons straatje weinig doorsnee moestuintjes, wordt er gegeten in de tuin (met ja, ook de bbq), gezond en gehangen. Ook de mijne is geheel voor dit doel. Om die reden heb ik namelijk de tuin genomen, ik woon immers op een flatje waar ik dit niet kan doen.
    Ik heb heel wat verschillende groenten in m’n tuintje staan en vind dat heel erg leuk, maar mijn doel wordt toch dat ik in de toekomst “een luie tuinier” hoop te worden. Ik hoop dan veel groenten te hebben staan die jaren mee gaan en waar ik steeds opnieuw de vruchten van kan plukken. Ook hoop ik, door de manier waarmee ik nu met m’n grond om ga, straks niet meer te hoeven spitten. Ik vind beestjes in mijn tuin namelijk erg leuk, dus laat al die insekten, vogels etc maar komen (en ach, die ene haas mag best blijven hoor!). Niet iedereen kan dit misschien even waarderen maar het is mijn tuin, waar ik m’n eigen beslissingen neem en waar ik op mijn eigen manier mijn tuin onderhoud.
    En… toevallig ben ik er wel heel erg trots op!

  4. Prosecco-tuin.

    Ik schreef dit artikel naar aanleiding van een artikel in de NRC en geluiden die ik opving tijdens het AVVN-congres.
    Ik vond het een wijziging in het tuinieren waarmee voorzichtig moet worden omgegaan. Het karakter van Tuinvereniging wordt door die manier van tuinieren sterk gewijzigd.

    Kijk maar naar de foto die bij het artikel door 1 van de leden werd bijgevoegd: er komt een tuin in beeld die lijkt te bestaan uit een huisje, hangmatten en bestrating zonder planten. Dit beeld is niet juist, want de tuin is in werkelijkheid veel groter en bevat daar wel planten. Maar deze foto toont iets dat geen tuin meer lijkt, maar een recreatielandje.

    Daarna volgde een reactie op onze website. Daarover het volgende.

    Van een behoudend standpunt van de vereniging kan sprake zijn.
    Maar dat standpunt is wel neergelegd in de doelstellingen van onze vereniging, zoals vastgelegd in de statuten en Tuinreglement. Het veranderen van die doelstellingen kan door een statutenwijziging plaatsvinden, die in de algemene vergadering moet worden aangenomen. Daarnaast is er een huurovereenkomst met de gemeente waarmee de algemene vergadering akkoord is gegaan. Die huurovereenkomst staat dus vast en bind ook de algemene vergadering.

    Een gestelde vraag is wie er last heeft van kinderen en barbecues. Barbecueën is toegestaan en kinderen zijn welkom binnen de gestelde regels in het tuinreglement. Die zijn gericht op het voorkomen stankoverlast en geluidoverlast. Er kan dus best iets. Maar als er klachten komen dan dient het bestuur op te treden. Steeds een nare zaak als het moet.

    Wij kunnen er niet aan voorbij gaan dat ons complex is gelegen in een natuurgebied en dat de leden na zonsondergang dienen te vertrekken, want de steenuilen gaan voor. Het is naar, maar het is niet anders. Het vertrekken bij zonsondergang staat in ons huurcontract.
    Wel kan in de toekomst worden nagegaan of het steenuilenproject een succes is. Mislukt het project dan kan wellicht met de gemeente opnieuw worden gepraat over het gebruik van ons complex.

    Op ons vorige complex werden inderdaad feesten gegeven en werd het verenigingsgebouw verhuurd. Die verhuur is gestaakt omdat er feesten waren die – en ik overdrijf niet – soms meer dan 200 personen aantrokken en tot veel overlast leidden.
    Toen was onze vereniging op een industrieterrein zonder buren gehuisvest en nu zitten we in een natuurgebied, waar grote stilte heerst en tevens buren dichtbij wonen, die niet echt van onze komst gediend waren.

    Er is nu gereageerd door 5 leden, waarvan er 3 langs hetzelfde pad een tuin in gebruik hebben. Verder werd niet door leden gereageerd. De conclusie, dat het overgrote deel van de leden heel ruimdenkend is en geen last heeft van kinderen of barbecueën, laat ik voor rekening van één van de schrijvers. Terecht wijst hij er op, dat op zijn tuinpad een geheel eigen cultuur heerst.
    Nogmaals, er zijn jammer genoeg grote beperkingen wat het gebruik van ons complex betreft.

    Overigens drink ik zelf graag een glas prosecco of rosé op de tuin tijdens het barbecueën. Ik geniet erg van de natuur en als ik zin mocht krijgen in een intensief recratiegebeuren, dan zeg ik mijn tuin op en ga naar een recreatieterrein .

    Hans Burgers.

Geef een reactie

Your email address will not be published.

Social Media Auto Publish Powered By : XYZScripts.com